De lach fan de onskuld

De man kon niet lache. Der sat ’n dinkbeeldige knevel om syn mônd die’t de lach stelpte. Hij waar foor ’t leven kneveld.

  Lang had-y docht dat-y die prop út ’e mônd hale kon en weer lache kon om alles wer’t-y maar om lache wou. Soa waar ’t niet. Hij kon niet meer lache wanneer’t-y wou. ’t Lachen wou niet. Soa’t ’n ander ’m dellêge most bij ’t fait dat-y niet reedrije kon, soa most de man akseptere dat-y niet lache kon. D’r waren mominten dat-y lache wou, maar de lippen fertrokken gyn spier. Hij produseerde gyn geluud, de lachrefleks ferdween like hard as dat-y kommen waar.

  Niet hijsels, maar anderen froegen hur ôf wêrom hy nooit lachte. Mînsen die’t ’m fan jonky ôf konnen waar ’t niet eens opfallen dat de man nooit lachte. As kynd had-y wel lacht, niet feul, niet soa as andere kines, maar soa nou en dan wel. Na syn fyftiende had-y lykwels nooit weer lacht. Niet een waar dut niet opfallen.

 

’n Kammeraat die’t-y op syn fijfentwintigste kinnen leerd had, waar de eerste weest die’t ’m ôffroegen hat of de man wel ’s lachte. Doe had de man deurkregen dat-y sont syn fyftiende niet meer lacht had.

  De kammeraat had de man froegen hoe’t ’t kon dat-y niet lachte? De man had niet ’n gremitige trek om ’e mônd, hij had ’n neutrale gesichtsútdrukking. Dos worde elke beginnende lach in ’e kym smoord. Dat gold ok foor ’t frolike gefoel dat bij de lach hoorde.

   Syn kammeraat had froegen of ’t met ’n maisy te maken had. Dêr loofde de man niks fan, dêr waar-y niet met bezig. ’t Enige wat de man as antwoord geve kon waar dat-y in die tiid ’t kynd in him ferloren had. Hij waar de onskuld definityf kwyt raakt. De fraag bleef wêran.    

BP #32

ontwerp: ehgz.nl & realisatie: webstove