De oalysjeik fan Nije Syl

Ik reed de Bildttocht. Dat wil sêge, ik waar te laat foor de inskriving, en bij ’t wak in de Kouwefaart opstapt. Ik had d’r ’n half rondsy opsitten, doe’t bij Nije Syl een my teugen kwam.

  ‘Wat kant is de Bildttocht út?’ riep-y my toe.

  ‘Maar krekt welke kant ast út wilst,’ riep ik.

  Met ’n stik gekras fan de redens draaide-y om. In de faart na Swarte Haan kwam-y naast my rijen.

  ‘Mooi iis, niet?’

  ‘Prachtig. Mooier as in Thialf.’

  ‘Alleen die frekte skeuren.’

  ‘Ans is d’r ok niks an,’ saai ik.

  Hij had ’n lange witte sjaal helendal om ’e kop bonnen en over de skouders flapt. Foor de ogen had-y ’n Ray Ban sonnebril.

  ‘Dou bist klaar foor de Elfstedentocht, sien’k wel,’ saai ik.

  ‘Watte,’ riep-y, ‘ik had ’m wonnen fandaag. Maar dan had ik dat ererondsy d’r achteran doen motten. Dat frek ik.’

  ‘Rijstou de Bildtocht?’ froeg de Nije Sylster op ’e hoogte fan Stâd Niks.

  ‘Niet foor ’n medally.’

  ‘Hoesoa niet foor ’n medally?’

  ‘Ik waar te laat foor de inskriving. En dou?’

  ‘Ik mot na Franeker. De bezine is my feersten te duur. Dat ik docht, ik gaan op redens.’

  ‘Ik docht datstou,’ begon ik, maar ik docht, laat ok maar.

  De Nije Sylster sloeg ’n stik sjaal over ’t skouder.

  ‘In Franeker wor ik oppikt. Wij rije na Skiphol. En dan flieg ik na Dubai.’

  ‘Tsjong,’ saai ik.

  Wij waren bij Swarte Haan.

  ‘Dat hè’k d’r weer ôfsweten,’ saai de sjeik fan Nije Syl.

   Hij gong op ’e beskoeiing sitten. Ik kocht ’n beker poeiermelk. Doe’t ik de Kouwefaart op strook, sâg ik dat de sjeik na Nije Syl weromreed.