Het einde van de wereld

Tidens Nederlând-Dútslând hadden Hendrik en ik ’n optreden in Amsterdam op ’n boat met de naam Het einde van de wereld. Saksofonist Hans Wijnbergen waar ok met.

  Eerst kwammen fier dichters. Doe’t die weest waren ston ’t 1-0 foor Dútslând. De koppys in Het einde van de wereld gongen omdel. De presintatrise, die’t om ses uur al anskoaten waar, trok hur niks fan de wedstryd an. Foetbal sloeg nergens op, saai se, ’t tema fan de aven waar ferhuze.

  Foor de pauze fan de dichtersaven mosten wij. Tidens ’t speulen maakte Dútslând 2-0. De koppys in Het einde van de wereld laiden op de tafel. In ’e pauze gong ’n protsy mînsen na huus.

 

Na de pauze kwam ’n Belgise dichter. Hij had ’n heel lang gedicht. ’t Duurde de presintatrise sichtber feul te lang. Hur sidekick, ’n man in ’n rooie konsertpianist jas, murk na’t de dichter klaar waar op: ‘Dat was een heel lang vers.’

  De Belg ston na te himen fan de bovenmînslike inspanning die’t-y leverd had, en kon alleen maar glimlache. De presintatrise saai dat ’t wel wat froliker en korter kon.

  Bij de stand 2-1 foor Dútslând mochten wij ’t poadium weer op. Doe’t wy d’r ôf gongen, waar de nederlaag ’n fait.

  De presintatrise overlaadde Hans met kompliminten over syn spel, soawel in as naast de mikrofoan, maar dat ferskil had se niet meer deur. Tun Hendrik saai se dat se syn drummen eerst gehakketak fon, maar derna waar ’t geweldig weest. Over mij saai se niks. Dat waar miskien maar beter ok.

 

Wij ferlieten Het einde van de wereld. Ik bedankte de presintatrise, die’t an ’e bar hong. Se pakte myn hannen beet en liet niet meer los. Se had genoaten fan de saksofoanist, hoe hite hij ok alweer, Hendrik? Ik saai dat-y op ’t Northsea Jazzfestival speuld had. Se smolt. Se had sels ok saks speuld.

  Wij stapten in Hendrik syn auto. In Harlingen setten wy Hans ôf. Derna reden wy fia de Biermen na ’n ander eand fan de wereld.

BP # 64

ontwerp: ehgz.nl & realisatie: webstove