Onwinnig

In ’t sikehuis laai ’n frou. ’t Leek krekt as had se ’t hoofd ferbrând onder de sonnebank. ’t Sou ok weze kinne dat se an ’e drank waar en met ’e kop op ’e dyk fallen waar. Soa te sien had se twee blauwe ogen.

  ’t Waar wat âns. De frou had anti-rimpelkrême brúkt. En die waar nag al aggressyf weest. ’t Leek mâl. ’t Had d’r wel fan dat de frou fersopen waar, en ’n paar dagen in ’t water laid had.

  ’t Waar ’n hele leuke frou. Je froegen je ôf hoe’t se hursels soa toetakele kinnen had. ’t Most ’n ongemakky weest hè. Maar wie brúkt nou ’n krême die’t je tien jaar jonger likene laat?

Hur man kwam op besoek. Hij deed út ’e hoogte en waar bot. Neffes de susters waar ’t ’n aristokraat. Hij had ’n hontsy metnommen. ’t Hele besoekuur sat ’t beesy by de frou op skoat.

  ’t Uur waar om. De aristokraat gong na huus.

  ’n Half uur later belde se. De aristokraat nam op. De frou, die’t tun anderen frolik waar, sette hur serieuze toan op. Soa prate se met hur man.

  Na ’n hutsy worde de toan âns. Se prate soa’t se tun de mînsen op ’e kamer in ’t sikehuus prate: frolik. Se had hele ferhalen. De ander kreeg amper kâns om wat te sêgen. Dat waar âns niks foor de frou. Se waar wakker nijskierig na wat ’n ander te fertellen had. Der kwam bij, ’t ferhaal dat se houde, had se tidens ’t bezoekuur ok houwen.

Se braide d’r ’n eand an. ’t Waar mooi weest, se hadden tien minútten praten. ’t Froutsy wou hur del geve. Hij most ’m ok del geve. Môrn souwen se weer prate. Soa lang most-y rustig weze. Over ’n paar dagen kwam ’t froutsy thús. Ja, ja, rustig. Froutsy had ’t gesicht ferbrând, maar waar d’r gau weer.

  De ferbining worde ferbroken. De frou keek de sikehuuskamer in.

  ‘Hij is soa onwinnig,’ saai se.

  ‘Wie?’ saai de man naast hur. ‘Jou man?’

   ‘Ni,’ saai de frou, ‘myn hontsy.’