Urbanitis

‘Dou hest stress,’ saai de kammeraat fan de man.

  ‘Hoe komst dêr by?’ froeg de man.

  ‘Dou weunst in de stâd.’

  ‘En?’

  ‘Mînsen út de stâd hè stress.’

  ‘Wat is dat nou!’ saai de man. Dos twifelde hy even. ‘Hoe komst dêr by?’

  ‘Dou bist altyd gespannen, konstant onderwees, en dinkst dat idereen wat fan dy wil.’

  ‘Dat is bij dij niet âns,’ saai de man.

  ‘En dou bist te dik.’

  ‘Wat sait dat nou?’ spatte de man op.

  ‘Beweegst te min.’

  ‘Ik fyts alle dagen ’n uur!’

  ‘Dou eetst tefeul omdatst stress hest.’

  ‘Jawis, jong. Omdat ik in de stâd weun?’

  ‘Ja.’

  De man docht even en saai: Hestou ’t nooit drok?’

  ‘Jawis wel.’

  ‘En dou hest gyn stress?’

  ‘Ik bin niet te dik.’

  ‘Nou niet weer!’ riep de man.

  ‘’t Is soa, is ’tn’t soa?’ wreef de kammeraat fan de man nag ’s sout in de wônd.

  ‘Watte?’ skoat de man út de slof. ‘’t Plattelând is krekt ’n stâd, soa feer is ’t hine. Trouwes, ik hè temînsten ’n dokter in de buurt.’

  ‘Dat mân ok wel atst urbanitus hest.’

  De man keek syn kammeraat an.

  ‘Ja,’ saai de kammeraat, ‘stâdssykte. Syk fan de stâd.’

  ‘Larykoek.’

  ‘Ni, te min groen. Dou bistn’t wend an soafeul griis. Dêr worst depressyf fan.’

  ‘Ik wor depressyf fan dat praat fan dy,’ saai de man. ‘Krekt at ’t hierwinterdâg groen is.’

  ‘Seumers al.’

  ‘Ik kyk op ’n boom út,’ saai de man. ‘En dou op ’n stik irpellând. Wat is groener dinkst?’

  ‘D’r staan ok wel ’s biten. Of winterwait.’

  ‘Wait wort geel.’

  ‘De mîns is niet klaar foor de stâd,’ saai de kammeraat fan de man.

  De man gnuufde en keek de andere kant út. ‘Dou bist helendal nergens klaar foor.’

   Dêr lieten se ’t bij.    

BP # 47

ontwerp: ehgz.nl & realisatie: webstove