Licht de zeelucht / Light the sea air

LICHT DE ZEELUCHT

 

Boven het land zweeft wat was, en blijft

de folklore van de klei, net zo charmant

de wil van een mens te veranderen;

een man loopt door de slijkwal, thuis, ik

ben het met hem eens; veel van wat hij zegt

zit wat in; niet alles mag gehoord worden,

het laatste woord aan wat blijven moet

 

Licht de zeelucht, zonder gewicht de lach

 

Ik ben blij dat ik er om lachen kan

me er kapot om lachen kan;

repetitie de redding van de mens,

’t tij een boei, de tijd slibt aan, eeuwen,

schelpen, zeegras; onhoorbare muziek van

planten en plant eten: onbedoeld doel van

de geestelijke voltooiing van de mens

 

Licht de zeelucht, zonder gewicht de lach

 

’t Idee van de mens valt samen met ’t idee

dat de mensen van ’t mens hebben. Interessant.

Maar wanneer valt ’t idee dat de mensen van

’t mens hebben samen met ’t idee van dat mens?

Precies, een mens kan beter z’n bek houden.

 

Licht de zeelucht, zonder gewicht de lach

 

Tweeslachtig ik staan tegen ruimte over. Ruimte

is plaats voor gedachten om te lopen ver, om te

zien ver – en wat zien wij, in de verte, ruimte die 

in ons hoofd niet zijn kan? De rust van een reis,

onderweg in harmonie met een plaats. Ik zag de

zon gaan van oranje naar rood, een koe opstaan,

achterpoten eerst, de voorpoten door de knieën

geklapt omhoog, zich uitrekken en naar de melkstal

gaan.

 

 

LIGHT THE SEA AIR

 

Above the land floats what was, and remains

the folklore of the clay, just as charming

the will of a human to change; a man walks

along the muddy side of a ditch, at home,

I agree with him; a lot of what he says is

true; not everything should be heard,

what has to remain has the last word

 

Light the sea air, weightless the smile

 

I’m glad I can laugh about it,

laugh madly about it;

repetition the salvation of mankind,

the tide a buoy, time silts up, centuries,

shells, sea grass; soundless music of

plants and eating plants: unintentional goal

of the mental completion of mankind

 

Light the sea air, weightless the smile

 

The idea of mankind corresponds to the idea

people have of the man. Interesting.

But when does the idea people have of the man 

correspond to the idea of that man?

Exactly, a man should keep his mouth shut.

 

Light the sea air, weightless the smile

 

Ambivalent I feel about space. Space is place

for thoughts to walk far, to see far – and what

do we see, in the distance, space that can’t be in

our head? The quiet of a journey, on the road in

harmony with a place. I saw the sun turn from

orange to red, a cow getting up, hind legs first,

the collapsed front legs straightening up again, 

stretching out and walking to the milking parlour.

Translation: NeedSer, Thesinge

ontwerp: ehgz.nl & realisatie: webstove